Integracja pozytywna i negatywna
Teorie integracji rozróżniają y pomiędzy “pozytywną” i “negatywną” integracją.
Pozytywna integracja ma miejsce kiedy wspólne przepisy są ustanawiane przez wyższą władzę w celu wyrównywania regionalnych i innych nierówności.
Negatywna integracja odnosi się do sytuacji, kiedy zostają usuwane bariery pomiędzy państwami.
Większość teorii uważa UE za przykład negatywnej integracji ponieważ środki UE są skromne w porównaniu z tymi pozostającymi pod kontrolą Państw Członkowskich.
Zatem roczne wydatki UE stanowią 1% rocznego PNB UE, podczas gdy wydatki Państw Członkowskich wynoszą pomiędzy 35% i 50% PNB każdego roku.
UE może nabyć szerszych uprawnień ponadnarodowych i kompetencji oraz być zdolną do narzucania większej ilości przepisów i zasad swoim Państwom Członkowskim – rosnąca integracja pozytywna – jednakże nie posiada uprawnień do nakładania swoich własnych podatków, więc nie dysponuje środkami podobnymi do tych, jakie posiada normalne państwo.
Teorie funkcjonalistyczne mówią, że jest wysoce prawdopodobne, że ulegnie to zmianie z biegiem czasu, choć inne nie zgadzają się z tym, kwestionując sposób w jaki ma się rozwinąć międzynarodowa solidarność, aby spowodować, że bogatsze kraje i ich obywatele zechcą płacić więcej do Brukseli, by finansować transfery do biedniejszych krajów i obywateli UE.
Jest to kolejna istotna kwestia dzieląca zwolenników i przeciwników integracji UE.
